Wróżby - wróżenie z kości

Wrózenie z Kości. Świat duchowy w Starym Testamencie[edytuj] Kontakt z duchami zmarłych był niemożliwy, gdyż odchodziły one do krainy snu i zapomnienia zwanej szeolem Genesis 37:35; Psalm 6:5, 89:48; Kohelet 9:10; Księga Izajasza 38:18. Bóg zezwalał zmarłym na kontakt z żywymi jedynie w bardzo wyjątkowych okolicznościach 1 Księga Samuela 28, zaś w pozostałych przypadkach dochodziło do kontaktów z duchami demonicznymi podszywającymi się pod zmarłych Izajasza 8:19, stąd też Stary Testament określa spirytyzm i wróżbiarstwo mianem duchowego cudzołóstwa Księga Kapłańska 20:6. Przepowiadanie przyszłości należało do proroków Jahwe, ale Mojżesz ostrzegał, że czasami będą je skutecznie stosowali także prorocy innych bóstw Księga Powtórzonego Prawa 13:2-3, za którymi stały duchy demoniczne Powtórzonego Prawa 32:17. Dlatego też Mojżesz zakazał wszelkich praktyk okultystycznych Powtórzonego Prawa 18:10-11, zaś późniejsi prorocy potępiali astrologię i jasnowidzenie Izajasza 47:13; Księga Jeremiasza 27:9; Księga Micheasza 3:7; Księga Zachariasza 10:2. Czytanie w myślach innych ludzi oraz poznanie ukrytych faktów z ich życia było możliwe tylko na drodze Bożego objawienia, gdyż Bóg jako jedyny zna głębię ludzkich serc Genesis 41; 1 Księga Królewska 8:39; Psalm 139; Księga Daniela 2. Jednak duchy demoniczne poruszające się po ziemi mogły przekazać część swojej wiedzy osobom praktykującym różne formy okultyzmu Księga Hioba 1:7, 2:2; Księga Powtórzonego Prawa 18:14. Dla powyższych przyczyn wróżbiarstwo w prawie mojżeszowym karano śmiercią, zaś w praktyce wszystkich okultystów wypędzano z Izraela 1 Samuela 28:3, 2 Księga Królewska 23:24; Zachariasza 13:2. Jeden z nurtów judaizmu zaadaptował kabałę, będącą formą wróżbiarstwa. Chrześcijaństwo potępiło wszelkie praktyki okultystyczne Dzieje Apostolskie 19:19; List do Galacjan 5:20; Apokalipsa 22:15, lecz odrzucono jednocześnie karne wymogi prawa Mojżeszowego Ewangelia Jana 8:3-11. Kiedy chrześcijaństwo stało się w starożytnym Rzymie religią państwową, powrócono do zasad starotestamentowych, przywracając w IV wieku karę śmierci za praktykowanie wszelkich form astrologii. Od XVI wieku podczas procesów Inkwizycji zwrócono uwagę na sprawę czarownic i czarów, na stosach spalono wiele kobiet podejrzewanych o wróżenie. Początkowo sprzeciwiali się temu jedynie wyznawcy pacyfistycznych wyznań protestanckich waldensi, anabaptyści–huterianie, kwakrzy. W Polsce ostatnie procesy zakończone spaleniem czarownic przeprowadzono w XVIII wieku. Wróżenie z Kości.